Jan Bokma @ GEM

Als er een term bestaat als purkunst, kunst gemaakt met het lichtgele polyurethaanschuim, dan behoort Jan Bokma (1980) er tot de absolute top van. Bokma beeldhouwt het schuim, ook zo geliefd onder bouwvakkers, tot grote blokken, balletjes, en zelfs tot ingenieuze wandsculpturen. Hij houdt van pur omdat het zo snel en makkelijk te bewerken is, omdat er veel mee mogelijk is door het op verschillende manieren te behandelen en omdat het niet zo pretentieus is als, zeg, een blok marmer. Read more

Harold de Bree in Galerie West

Het Haagse publiek heeft wellicht zonder het direct te beseffen al meermaals kennis gemaakt met het werk van Harold de Bree. Komt het beeld van een enorme onderzeeer in de vijver van het Gemeentemuseum u bekend voor? Een tijdelijke sauna op het Spuiplein? Of misschien een entree naar een niet bestaande ondergrondse ruimte, verrezen tijdens Den Haag Sculptuur 2007? Nieuw werk, wederom afgestemd op de ruimtelijke context, is nu te zien in Galerie West. Read more

1646 heropend – Bas de Boer

Alsof het bedoeld is om onze voorjaarsvreugde te vergroten. Her en der verschenen er de afgelopen jaren al nieuwe of vernieuwde ruimtes voor hedendaagse kunst in de stad; een bloei die laat zien hoe veel hier mogelijk is. Maar nu zorgt de heropening van kunstenaarsinitiatief 1646 voor nog een frisse bries in de Haagse kunstwereld. Het afgelopen jaar hield het pand zijn deuren gesloten voor een grondige renovatie. Nu is er in het gebouw, dat stamt uit 1646, meer mogelijk dan ooit. Het heeft een uitnodigende glazen gevel gekregen, de expositieruimte is meer dan twee keer zo groot geworden en er zijn atelierruimtes op de bovenverdiepingen. Het resultaat van de verbouwing neigt naar de klassieke, neutrale white cube. Dit wordt iets doorbroken door het gebruik van onafgewerkt hout en door het royaal toepassen van ramen, die de straat en de kleine plaats achter het pand bij het interieur betrekken. Read more

Jan Adriaans

Wat kan de ontwerper van de ruimte op deze foto gedacht hebben? ‘Natuursteen, da’s altijd representatief. Staat voor de kwaliteit en duurzaamheid van het bedrijf. Maar dan wel eenvoudig – hedendaags strak met een passend chromen liftdeur.’ Kunstenaar Jan Adriaans (Veghel, 1972) maakte een serie foto’s van interieurs als dit, van ontvangstruimtes in kantoorgebouwen. Hij maakt ons ermee bewust van de soms wonderlijke uitstraling die die ruimtes hebben. Wie kent ze niet: de eenzame potplant met korrels in de wachtkamer, de onbezielde, smetteloze zithoekjes, een braaf kunstwerk aan de muur. Als je Adriaans foto’s met deze verlaten ruimtes ziet zou je het misschien niet zeggen, maar hij is gefascineerd door mensen. Of, meer precies: hij is gefascineerd door wat voor omgeving mensen creëren en wat die omgeving vervolgens impliciet zegt over de gebruikers. Met het dunne laagje marmer dat over de constructie van een gebouw wordt aangebracht verraadt de eigenaar wat voor identiteit hij zijn bedrijf aan wil meten, zoals de yup identiteit ontleent aan zijn maatpak en de hiphopper aan zijn vette sneakers.

Read more

Michael Najjar

Van zijn zilverkleurige schoenen tot de spacey ringtone op z’n mobiel – Michael Najjar dompelt zich onder in zijn voorstelling van de toekomst eruit ziet. In zijn foto’s en video’s laat hij zien hoe de niet-te-stoppen ontwikkeling van technologie onze wereld zal veranderen – ten goede, maar ook ten kwade. In het GEM is nu zijn eerste museale retrospectief te zien. Read more

Ton Kraayeveld

Het schilderij Transit Station lijkt misschien een mooi voorbeeld van kunst die meelift op de populariteit van retrovormgeving en Ostalgie, verwijzend naar het Oostblok. De gelijknamige tentoonstelling van Ton Kraayeveld in Nouvelles Images is vol van dergelijke aantrekkelijke plaatjes. We zien bijvoorbeeld een recente serie werken die betrekking heeft op die typische architectuur uit de voormalige DDR. Kraayeveld, zo meen ik af te mogen leiden uit de met aandacht opgebouwde verflagen en zorgvuldig nagebootste patronen en kleuren uit voorbije tijden, moet een grote fascinatie koesteren voor dergelijke stijlen.

Read more

Lucian Freud

Lucian Freud (1922) is een schilder zoals veel mensen een schilder graag zien. De 85-jarige Freud staat bekend als rebels, onder andere vanwege de hardnekkigheid waarmee hij altijd traditioneel figuratief is blijven werken. Hij zou een notoirvrouwenversierder zijn, veeleisend voor zijn modellen en een tikje arrogant. Bevalt een doek waar hij aan werkt hem niet, dan trapt hij het resoluut doormidden, aldus enkele modellen. Daar staan enkele minder macho, maar eveneens klassiek klinkende ‘kunstenaarseigenschappen’ tegenover; de schilder is intuïtief (“The only reason I ever do anything is impulse.”) en hij ziet schoonheid juist daar waar anderen wegkijken. Het feit dat Freud interviews steevast weigert, draagt nog eens bij aan de mythe rond zijn persoon. Read more