7de biënnale van Mercosul, Brazilië

Wie de woorden ‘biënnale’ en ‘Brazilië’ hoort, denkt al gauw: ‘São Paolo’. Niet helemaal terecht, want ook de  Bienal do Mercosul, gehouden in de zuidpunt van Brazilië, is de moeite waard.

Traditioneel een  biënnale met een sterk Zuid-Amerikaanse identiteit, maakt de Bienal do Mercosul de laatste jaren bewust een spagaat tussen regionaal en internationaal. Ook in de 7de editie wordt gestreefd naar een uitgebalanceerde mix van beide. De ambities zijn zowel gericht op de internationale horizon als op de lokale bevolking. Maar dat het potentiële publiek toch vooral lokaal en regionaal is staat voorop, in een sterk op communicatie en educatie gerichte reeks exposities en activiteiten. “Deze film duurt 25 minuten, maar je hoeft niet per se zo lang te blijven, hoor”, aldus een educatief medewerker. Read more

Ik leef niet, ik interpreteer. Fantaseren en spioneren in de DDR

Een jaar of vier geleden bezocht ik het voormalige hoofdkantoor van het Oost-Duitse Ministerie voor Staatsveiligheid (‘Stasi’) aan de Normannenstrasse in Berlijn. Minder populair onder toeristen dan de Stasi-gevangenis en, zo leek het toen althans, nog onaangeroerd door gediplomeerde museologen en conservatoren. De opstelling van de collectie was dan ook erg aandoenlijk, met grote kamerplanten om de wat lege kamers op te leuken en een collage-achtige presentatie van documentatiemateriaal, die sinds de opening van het gebouw voor bezoek in 1990 niet veel veranderd kon zijn. Eén van de hoogtepunten qua ostalgie was het museumcafé, waar je tegen een zacht prijsje thee met een plakje cake kon krijgen, gezeten in typische oostblok-zithoekjes. Hoewel ik me dus enerzijds verkneukelde aan het seventies meubilair, vertelde het gebouw natuurlijk vooral een beklemmend verhaal, van een maatschappij waarin naar schatting één op de vijftig burgers met de Stasi samenwerkte en de kleinste misstap al tot arrestatie kon leiden. Read more

Abner Preis

‘Dat kan mijn zoontje van drie ook.’ Abner Preis (1975, afkomstig uit Philadelphia, woont nu in Rotterdam) blaast dit aloude oordeel nieuw leven in. Preis noemt zichzelf een storyteller. De verhalen die hij vertelt, doorgaans middels video’s of geïllustreerd met reeksen hanenpoterige tekeningen, zijn bijna overdreven eenvoudig, met simpele karakters en heel belangrijk: ze lopen altijd goed af. Zo liep hij op de opening van de afgelopen Art Amsterdam nog verkleed als clown rond, met een echt biggetje op de arm, op zoek naar de ouders van deze Pete the Pig. En er is bijvoorbeeld het verhaal van Hiding Hidi, ‘een meisje dat niet verlegen is of bang, maar graag dingen bekijkt van buitenaf’.

Read more

SCAPE Biennial of Art in Public Space 2008

Het is zeker niet de nieuwste biënnale die ter promotie van een stad uit de grond is gestampt. SCAPE Biennial of Art in Public Space in Christchurch, Nieuw-Zeeland, bestaat sinds 2000 en onderscheidt zich van andere biënnales door de focus op kunst in de openbare ruimte. Oprichter en directeur Deborah McCormick stelde zich destijds tot doel haar mede-stadsbewoners wat ruimdenkender te krijgen en bekend te maken met hedendaagse kunst. De biënnale van 2008 hoopt bovendien de weg te wijzen naar een betere, meer leefbare invulling van de publieke ruimte in de stad. Behoorlijk hoge verwachtingen, voor een tentoonstelling.
Read more

Kunst zonder kunstenaar – Anonieme kunst in Nest

Nest, de eerste officiële culturele broedplaats van Den Haag, maakte vorig jaar indruk met ‘Essentially Absent’, een tentoonstelling met afwezigheid, of, specifieker, de afwezigheid van het onderwerp binnen hedendaagse fotografie als thema. Afgelopen november opende ‘I’m not here’, een groepsexpositie waarin juist de afwezigheid van de kunstenaar, althans diens naam, centraal staat. Alle deelnemers, waaronder volgens Nest ‘internationaal doorgebroken kunstenaars, nationale grootheden, Haagse helden en jonge talenten’, tonen hun werk onder pseudoniem. Zelfs de kunstenaars weten niet wie hun mede-exposanten zijn. De naambordjes in de expositieruimte noemen slechts raadselachtige personen als Bernard Prins, Andy S. en Pablo Chocrón. Ook speuren op Google levert weinig hints op over de ware identiteit van de maker. Read more

Francis Alÿs in München

Wie Sammlung Goetz binnenstapt, stoot meteen op het eerste van de negen tv-schermen van de video-installatie Choques (2005-2006), die verspreid over het gebouw staat opgesteld en als een rode draad door de expositie loopt. We zien een eenvoudige gebeurtenis: een man wandelt over straat en struikelt over een hond die onverwacht uit een steeg opduikt. De hond blaft kort en vervolgt zijn pad, evenals de man, die licht verward zijn kleren afklopt. Dan verschijnt er een figuur diemet zijn armen een clapper nabootst en zo het einde van de scène markeert. De negen schermen tonen deze zelfde gebeurtenis telkens vanuit een ander perspectief, dat van omstanders of betrokkenen, en uiteindelijk zelfs dat van de hond.

Read more