Hans de Vries ‘Works 1968-1975’ in Kunstverein

 

“Ik pretendeer niets”

Een paar jaar geleden stuitte ik toevallig op een kunstenaarsboek uit de jaren zeventig van Hans de Vries, waarin hij alle doodgereden dieren had gedocumenteerd die hij in bijna een jaar tijd aantrof langs de weg tussen zijn woonplaats Beerta, en Winschoten waar hij boodschappen deed. Van elk beestje (kikkers, een muis, een hond, enz.) maakte hij een foto en noteerde hij niet alleen datum en tijd maar ook de precieze locatie en bijvoorbeeld weersomstandigheden. Op de foto’s geen meelijwekkende doffe oogjes en hangende kopjes, of gruwelijker natuurlijk, maar door de afstand tot de camera vaak alleen een vlek langs de weg. En dan die laconieke, handgeschreven titel:    ‘t Dooie Beestenboek (1974). Hoe kon het dat ik van deze kunstenaar nog nooit gehoord had?

Read more

Gabriel Lester – Suspension of Disbelief

In 2006 kondigde Gabriel Lester (1972) een koerswijziging aan: minder installaties, meer film en video. In de monografie over zijn beeldend werk geeft hij aan dat hij een beetje ‘installatie-moe’ is geworden. Het (vaak site specific) werk bleek onverkoopbaar en werd na een eenmalige expositie dikwijls vernietigd. Was zijn oeuvre voordien al veelzijdig, na 2006 is er zowel qua media als qua inhoud nog meer variatie gekomen. Dat heeft zijn bloeiende carrière overigens niet of nauwelijks in de weg gezeten. Museum Boijmans Van Beuningen nodigde Lester enige jaren geleden uit in het kader van hun reeks solo’s van mid-careerkunstenaars. ‘Suspension of Disbelief’ is het resultaat en de eerste grote museale solotentoonstelling van Lester. Read more

Hans Op de Beeck @ Argos

We weten vaak niet waar we blij van worden. Dat idee wordt bevestigd door de nieuwe film van Studio Hans Op de Beeck, waarin we meegenomen worden naar een fictief cruiseschip, de Sea of Tranquillity. Er is haast geen verschil te bespeuren tussen de emoties van de vakantiegangers en die van het personeel dat werkt op het schip. Nu en dan verraadt een klein gebaar – een zucht, een nerveus de slapen wrijven – iets over hun gevoelsleven, maar veelal hebben ze een opvallend neutrale gezichtsuitdrukking.

Read more

Waarom ik voortaan mijn schoenen poets – Nishiko, Nasan Tur en Chris Burden in Walden Affairs

Hoe armer de mensen, hoe beter ze voor hun schoenen zorgen. Mede daarom zijn er in derdewereldlanden zoveel schoenpoetsers te vinden, suggereert Nasan Tur in de tekst bij zijn werk Like New. Het werk, te zien op de zolderverdieping van Walden Affairs, bestaat uit drie kleine verhogingen met daarop drie paar klassieke zwarte herenschoenen. Glanzend van de verse schoensmeer, maar bij nadere beschouwing gebruikt, haast stukgelopen zelfs. Je ziet de geschiedenis van vele afgelegde kilometers, de vorm van de voet van de eigenaar. Dit is geen gewoon fabrieksproduct meer, maar een persoonlijk monument, een klein voetstuk waardig. Read more